Δαγκώνω το χέρι μου
να μην αρπάξει την αυτοκαταστροφική του απόφαση….
αυτο-εκδικούμαι αυτό-γδέρνομαι αυτό-απομακρύνομαι….
μα δεν αυτό-κτονω…
ξέρω ότι η απόσταση θα αποσπάσει τον πόνο…
όλα σε -από καταλήγουν…
από ανάγκη
από εμένα
από εσένα
από εμάς ….
μακριά από εμάς..φωνάζω στα μέσα τέρατα όταν ξημερώνει….
αφήστε μας να μείνουμε μαζί για λίγο ακόμα
για μια μέρα
για μια ώρα
για μια στιγμή..
παγωμένη στιγμή
χωρίς χρονο ποταμακι γοργο..
χρονο-παγο στον βορειο πολο..
εκει μαρκια να πατε τύψεις ενοχές και εσείς απαίσιες απογοητεύσεις….
δεμένο και δετό με το εδώ και τώρα το «αγαπώ» μου….
δεν ακούγεται!
σε λάθος χωροχρόνο το ούρλιαξα ψιθυριστά ..
ούτε γω δεν τ’ακουσα….
1 σχόλια:
"δεμένο και δετό με το εδώ και τώρα το «αγαπώ» μου….
δεν ακούγεται!
σε λάθος χωροχρόνο το ούρλιαξα ψιθυριστά ..
ούτε γω δεν τ’ακουσα…."
ποσο ζωτικης σημασιας ο χωροχρονος...η στιγμη που θα ουρλιαξεις το "αγαπω"...οταν ολα ειναι λιγο μετα η λιγο πριν..που να ακουστεις...μονο η ηχω μενει στο τελος..κ εσυ..με μια σιωπη στην ψυχη...να λεει δυνατα "δεν τ ακουσα το σ αγαπω σου"
Δημοσίευση σχολίου