σε βλέπω

Τόσο ήρεμη ανάσα,τόσο απαλή ύπαρξη...

παρατηρώ…

σχεδόν διάφανο το είναι Σου..

πετάς ανάλαφρα γύρω γύρω μοιράζοντας από τη στάχτη σου χρυσόσκονη…σπουδαία μετάλλαξη υλικού μας κάνεις

αφήνουμε τα όνειρα να ριζώσουν χωρίς «μη»….

μα όταν κρύβεσαι γονατίζεις

το κουφετί φορεματάκι γεμίζει στάχτη που δεν πρόλαβε την αλλαγή…

ο κάθε οδυρμός σου σκίζει τις ψυχές που σε «νιώθουν»

..θλίψη πλημμυρίζει τα δάχτυλα που δεν μπορούν να απαλύνουν τον πυρακτωμένο σου ψυχισμό…

-ΕΣΥ,ΜΠΡΟΣΤΑ!σου φωνάζουν..

μα λίγο είπες να σκύψεις τη ματιά να ισιώσει το μέσα…

υγρασία εσωτερική

με αρθρώσεις σάπιες…

ξύλινες…

πόσα καρφιά να τις στερεώνουν και δείχνεις τόσο βαριά;