αγκαλιάΖΩ

Κάπου άκουσε η λογική ότι
"ο άνθρωπος έχει ανάγκη τέσσερις αγκαλιές την ημέρα,αλλίως η ψυχή παγώνει από ψύχος..."
Η καρδία,τότε,κρατούσε σφιχτά τα αυτάκια της μην ακούσει να μιλούν γι΄αυτήν και πληγωθεί ξανά..
Υπερτροφική η λογική χωρίς συναισθηματισμούς,αρπάζεται από το επιτακτικό πρέπει και σε ανύποπτο χρόνο λαβώνει την καρδιά με κοφτερές λέξεις...

-Να γιατί σου φαίνομαι παιδί κι όλο κρυψώνα λέω την αγκαλιά σου!

Τόσα χρόνια γυμνού γήρατος ούτε μία αγκαλιά για μένα,όλες τυπικές και μ΄απαιτήσεις...

Μόνο μία αναπαράγω διαρκώς,απ΄την μαμά μου..

Θα΄μουν Πολύ Καλό Παιδί εκείνη τη μέρα!

Αλλά μετά τα έχασα και τα τρία...

Και τώρα ξαφνικά με ξαναβρήσκει το ένα,το ΠΑΙΔΙ!

Και γύρω απ΄τον πυρήνα σου ανατέλλω...είναι ζεστός με αγκαλιές και σ΄αγαπώ..

..Ν΄αρχίσει η λογική να χάνει εξουσία ψελλίζοντας  "για δες..."