βοήθεια από μακριά

Έρχεται μια γνώριμη Πέμπτη που βλέπεις προς τα κάτω,τα λάθη να ψηλώνουν σαν κοριτσάκια στα 12.Και τότε ούτε ο γάτος της μοναξιάς σου σε σώζει.Δεν τον βγάζεις πια στη βεράντα του βόλτα μη τυχόν και η τσιμεντένια φύση σε βγάλει από την θλίψη που λαχταράς να πατώσεις.Σύννεφα καρικατούρας και τα άπαντα από "θέλω ν'αγαπώ και να τρέφω δύο ψυχές,θέλω ν'αλλάξω τους πόνους όλων με αιώνια χαμόγελα που φωτίζουν κι άστρα..να γνωρίσω επιτέλους αυτόν τον άνθρωπο που 19 χρόνια τώρα με φροντίζει από ένστικο"..Ξαφνικά απαντάς μια επιδιοκώμενη επικοινωνία και τσουπ το θαύμα!Αναγκαίο τόσο που παρά την οικειότητα ποτέ δεν λούζεσαι καθώς σου μιλάει.Οι κατάλληλες λέξεις από μια ψυχή που βρήκε το Ενα κλειδί της στιγμής εκείνης.Ελπίζεις να΄ναι με κύκλο η φόρτιση και να βρεις γρήγορα ψυχή σε ανάγκη.Λες το απλό ευχαριστώ -τα συναισθήματα μόνο βιώνονται άλλωστε-και ξαναζεις με καραμέλες μέχρι την επόμενη ελεύθερη πτώση.