θα πετάξει η ψυχή;

Το κέντρο μας,ατελείωτα περάσματα από αυτή την όμορφη ασχήμια του...Ενώ περπατώ με ακοή μπαλάντας και μυαλό στο επόμενο πρέπει,ζεστένεται το βλέμμα από ένα ανθρωπάκι γεμάτο περιστέρια που τσιμπολογάνε αθωότητα."Βρε,ποιος έχεις απαλαγεί από το φόβο με το που κατάφερε να ψευτοστηριχθεί στα ποδαράκια του;" θα του λένε οι εικόνες της ζωής αργότερα..Η φωνή που δεν έχω-μα εκείνο θα διατηρεί (με αίμα)- θα απαντάει "ο φόβος κοιμάται όταν συνυπάρχω με ψυχές φτερωτές ελεύθερες που με πατούν γλυκά και εγώ τους απομακρύνω όταν το βάρος μου γίνεται ανυπόφορο για τα φτερά τους".Πρόλαβε άραγε να σημειώσει ονόματα και διευθύνσεις κλαδιών;Δεν ανησυχώ,οι φτερωτές ψυχές θυμούνται από που έφτασε το κάθε σποράκι της ανάπτυξής τους,γι΄αυτό πεθένουν νέες.