κουφό "Εγω"

έγραφε “έχω καταλάβει την μοναξιά μου,δεν την κατανοώ όμως.Γιατί κάθε φορά να θέλω να βρεθώ μαζί με ένα φίλο παλιό μα όχι σκουριαμένο-αντίκα φίλο-και μόλις τ'άρωμά του αναγνωρισθεί ν'αρχίζει η ασυνείδητη σπατάλιση των στιγμών.Δεν μιλώ..για το χελιδόνι που σήμερα αγκάλιασε η βεράντα μου,για το παιδάκι στα φανάρια που σκούπισε τη ψυχή μου,για τη μητέρα που μου φεύγει..Αφήνομαι σε περιστασιακές αναπολήσεις για όλα αυτά τα χρόνια που ακόμα δεν ζήσαμε και μας φαίνονται μακριά,λες και δεν έχουμε μπει κιόλας στη ρότα τους.Μια αλλαγή του λέγα θέλει ο μικρόκοσμός μας,να ξημερώσει μια μέρα που να μη μας ζεστένει ήλιος αλλά χάδι, να μη πίνουμε καφέ αλλά παρουσία...και τότε τορκίζομαι θα ξεκινήσω μεγαλίτερες προσπάθειες ναπαλλαγώ από το Εγώ Μου που χρόνια τώρα το μισώ και μεκδικείται.Όλο μου βάζει παγίδες και γω τις μυρίζομαι από χιλιόμετρα..και τρέχω με χαρά για να πέσω μέσα,να ευχαριστηθώ άλλη μία νίκη του!Αυτό το ξωτικό τα τεντώνει όλα.Αυτό όχι Εγώ, γιατί δεν δέχομαι πως έχω ουδεμία σχέση μαζί του.Κρατάει τη ψυχή μου σκληρή να μη μυρήσει κρίνο και φύγει από τις κακιές εξαρτήσεις του μυαλού του.Μαζί σου και όμως τόσο μακριά για να ακούσω,θαπαλλαγώ”