Δηλητήριο στο Φίλο μου

Φράση που στοιχειώνει ώρες ώρες το νου "Φοβάμαι τους νεκρούς και όχι το θάνατο"..Ενα ξαφνικό ατύχημα και όλα αναβάλλονται μέσα και έξω από το σώμα..Από το τικ τακ μέχρι όλα!Ενα πλάσμα που μένει χρόνια στη καρδία σου-κάποιος βάλθηκε να το αφανίσει-μα πώς βάζεις το δηλητηριασμένο χέρι σου και το σκοτώνεις?Ξέρεις δεν έχει μία καρδιά άσε που κουβαλάει και αθώα φύση πάνω του!Τί άγριες στιγμές να ψυχοραγεί και εσύ να θες να του δώσεις ανάσα ξανά και να το σύρεις πίσω,να μη βουλιάξει στον αιώνιο ύπνο.Και όλα παίζονται στον αργό κύκλο του αίματος γύρω από τη καρδιά."Μη μαφήνεις" του φωνάζεις,κάνοντας όλες τις απεγνωσμένες αλλά με επίγνωση κινήσεις για να προλάβεις..του έχεις ορκιστεί άλλωστε,ότι το ταξίδι με τη βαρκούλα για απέναντι αργεί ακόμα!
...αυτή τη φορά το τετράποδό μου είχε 7 ψυχές!