ά--τιτλα

Δαγκώνω το χέρι μου

να μην αρπάξει την αυτοκαταστροφική του απόφαση….

αυτο-εκδικούμαι αυτό-γδέρνομαι αυτό-απομακρύνομαι….

μα δεν αυτό-κτονω…

ξέρω ότι η απόσταση θα αποσπάσει τον πόνο…

όλα σε -από καταλήγουν…

από ανάγκη

 από εμένα

από εσένα

από εμάς ….

μακριά από εμάς..φωνάζω στα μέσα τέρατα όταν ξημερώνει….

αφήστε μας να μείνουμε μαζί για λίγο ακόμα

για μια μέρα

 για μια ώρα

 για μια στιγμή..

παγωμένη στιγμή

 χωρίς χρονο ποταμακι γοργο..

χρονο-παγο στον βορειο πολο..

εκει μαρκια να πατε τύψεις ενοχές και εσείς απαίσιες απογοητεύσεις….

δεμένο και δετό με το εδώ και τώρα το «αγαπώ» μου….

δεν ακούγεται!

σε λάθος χωροχρόνο το ούρλιαξα ψιθυριστά ..

ούτε γω δεν τ’ακουσα….

σε βλέπω

Τόσο ήρεμη ανάσα,τόσο απαλή ύπαρξη...

παρατηρώ…

σχεδόν διάφανο το είναι Σου..

πετάς ανάλαφρα γύρω γύρω μοιράζοντας από τη στάχτη σου χρυσόσκονη…σπουδαία μετάλλαξη υλικού μας κάνεις

αφήνουμε τα όνειρα να ριζώσουν χωρίς «μη»….

μα όταν κρύβεσαι γονατίζεις

το κουφετί φορεματάκι γεμίζει στάχτη που δεν πρόλαβε την αλλαγή…

ο κάθε οδυρμός σου σκίζει τις ψυχές που σε «νιώθουν»

..θλίψη πλημμυρίζει τα δάχτυλα που δεν μπορούν να απαλύνουν τον πυρακτωμένο σου ψυχισμό…

-ΕΣΥ,ΜΠΡΟΣΤΑ!σου φωνάζουν..

μα λίγο είπες να σκύψεις τη ματιά να ισιώσει το μέσα…

υγρασία εσωτερική

με αρθρώσεις σάπιες…

ξύλινες…

πόσα καρφιά να τις στερεώνουν και δείχνεις τόσο βαριά;