Νίκος Χριστοδουλάκος-Ντροπή

Ντροπή σ' εσάς, τους δυνατούς του κόσμου,
γιατί τα έργα σας
τον άνθρωπο ντροπιάζουν.
Τις τύχες μας
στα χέρια σας κρατάτε
κι είστε το πεπρωμένο μας,
ώ δυνατοί εσείς.

Τα βήματά μας
εσείς τα οδηγείτε
πού όλα μαζί τη μοίρα μας γεννούν.
Σαν στάχυα τα κορμιά μας τα θερίζετε
και σαν σκουλήκια
το αίμα μας ρουφάτε.

Μέσα στη φτώχια σας
ό,τι ωραίο μας το πνίξατε
κι ό,τι ελεύθερο
μέσ' τη σκλαβιά σας εσκλαβώθη.

Μέσ' τις ψυχές μας
την πλήξη σας σκορπίσατε
και ή αλήθεια μας
στο ψέμμα σας εχάθη.

Ότι ακριβό η φύση μας εχάρισε
κονσέρβες σεις το κάματε
και το πουλάτε.
Όλες εσείς αόρατες δυνάμεις
της καταστροφής
είστε οι μάστορες.
Την αδυναμία σας κάματε
συγχρονισμένη βιομηχανία
τέλεια δύναμη καταστροφής.

Αλλού σκορπάτε τη μπαρούτη
κι άλλου τη φθορά.
Ο αέρας γέμισε
άπ' το θόρυβο της καταστροφής.
θα τρέμουν συθέμελα,
όλα θα γκρεμιστούν,
δεν τα’ακούτε;

Προσοχή... το όπλο σας
θα εκπυρσοκροτήση
και τότε οι λαοί
μ’ ένα στεφάνι από νύχτα
θα στεφανώσουν
τη δόξα σας

χειμωνας

Καθε χειμωνα με νεα αρχη τον εχω στο μυαλο μου,ενα καθαρο πατωμα που θαρχισω δειλα δειλα να κανω βηματακια αλλοτε λασπωμενα κ αλλοτε λουτρινα..και ολοι μαζι με τις καθορισμενες μας συγκεντρωσεις εξω απο το χρονο-αυτες οι μετρημενες ωρες-με τους αλλους καθημερινα,με αυτους πιο πολυτιμα..ενα γυρω χερια στο τζακι -μεσα ή εξω-που μιλουν γδερνουν απαιτουν αγανακτουν και τελος συμβιβαζονται..Ε τωρα που μας κοψανε τη τεχνιτη ανασα του καπνου θα μαθω τους χωρους του σπιτιου καλυτερα..κοντα κοντα με ολα τα κομματια μπροστα σου και συ με μικρες κινησεις μη τυχον και σπασεις..καθεσαι στα γονατα κ ακους τους ηχους τους μολις ταγγιξεις...λιονταρακια παπακια και αλλα αιχμαλωτα ζωακια απο μεσα μου σου φωναζουν!Τουλαχιστον εχουν επισκεπτες μεσα στη μοναξια του κλουβιου τους,καμια φορα μπαινουν και μεσα οι Τουριστες και τοτε παιρνουν υπηκοοτητα και χαρτια και δεν εχει αποδραση πια..μαρεσει αυτο το μαζι κατω απο ολες τις προυποθεσεις,εκτος κλουβιου ομως..ασε με εμενα εδω και θα βγω μολις γλυκανει..

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ-Γιώργος Παυλόπουλος

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ-Γιώργος Παυλόπουλος

 "Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για νʼ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή."


σπάνιες περιπτώσεις που ο "εγκλεισμένος" απολαμβάνει τον "εγκλεισμό" του...ανακαλύπτω και πάω παρακάτω με ανθουσιασμό μικρού παιδιού πάνω σε λούτρινο δωράκι..

Εικόνα Καλοκαιριού

Η Εικόνα Καλοκαιριού "λέει"::



"..έχω τη τυφλή επιθυμία να σ΄ακούσω να δεις αναγνωρίζοντας πως σε θυμάμαι..

Να πνίξω τη θύμηση στα γέλια.Να μη δω που χάνεσαι στη στροφή του δρόμου.Πόσο πονάνε τα αυθόρμητα συναισθήματα σ΄εμμονικές καρδιές..Εμεις οι εκ γενετής -χαμένοι-γενναίοι χανόμαστε από τη πίστη-μας τρώει- καθώς λιμνάζουμε λαθραία εγωιστικά στη καρδιά του άλλου.Οι ζωές είναι ξέχωρες,με τη μοναξιά βασίλισσα να μας ελέγχει-ποτέ μου δεν κατάφερα να υποκλιθώ χωρίς υποκρισία.Κλείνω τις αισθήσεις κ ψηλαφίζω το ηττημένο Πάντα,ντροπιασμένο κ άνυδρο μα συνάμα αθώο.Μα πως να μολυνθεί από την αφή μου,δεν τ΄άγγιξα καλά καλά κ εχάθει..Η μοιρασιά έγινε κ΄έμεινα απ΄έξω να ψάχνω όνειρο να κρατηθώ μα όλο να σκοντάφτω σε ξέστρατο σύννεφο μολυβί..

Ενα κήπο πράσινο με ροζ ανθάκια να καθόμαστε παγκάκι παγκάκι κ να μη βιάζεται ο χρόνος ν΄αλλάξει βλέμμα κι΄ουρανό.Να μη μιλώ μόνο να μοιράζομαι την αγαλίαση μαζί σου καθώς μια ακτίνα θα μου κλείνει τα μάτια τρυφερά.Κ΄δεν θα φοβάμαι το σκοτάδι,θα χω τις εικόνες σ΄αποθήκη.Δεν σηκώνομαι.."