οι μεγάλοι μικροί

..μα το θυμάμαι,τότε ακουμπούσα τις κούκλες μου σε χέρια μικρών άλλων,δεν φοβόμουν μήπως γλυστρίσουν εύθραυστα...τώρα γιατί το παιχνίδι της ψυχής να μη μοιράζεται αυθόρμητα με άλλους..φόβοι κ μια εσωστρέφεια μήπως ο άλλος σε δει και τρομάξει από το αίμα που κρύβεις μέσα σου,το τόσο πηχτό..λες και δεν έχουμε όλοι αίμα..το δικό μου είναι πιο κόκκινο συλλογίζεσαι εγωκεντρικά..αυτό το τόνο βλέπει ο καθείς για τις ουσίες του..το πιο κόκκινο,το πιο φοβισμένο,το πιο απεγνωσμένο..ανακαλώ την αύρα την παιδική -ή έστω μιμούμαι του σκύλου μου-μιας και η πρώτη έχει κ΄αυτή τα κοκκινάδια της..ξετρυπώνω νω τότε σκηνές χωρίς ροή πολύ αργές κ βουβές..μια ύπαρξη μόνη μ΄ένα άσπρο φορεματάκι κ ένα μπαλόνι σομόν για συντροφιά..όλη η γύρω αρμονία σε αυτοδιάθεση φωτός με άρωμα σαν νυχτολούλουδο..χαριτωμένη κ χαρούμενη η παρουσία ψάχνει για παρ-Ουσία στα μάτια των άλλοτε γνώριμων ή και ανθρώπινα νέων..κυττάει μόνο στα μάτια με λαχτάρα κ ισοτιμία..πόσο όμορφα είναι τα μάτια,το βλέμμα,και τι ομηλιτικό!κάθε ήχος του φανερώνει κ΄ένα πίνακα συναισθημάτων με τα πιο απαλα χρώματα!..μάτια με μάτια χωρίς αντιθέσεις όλα γύρω από την ροζ τους προδιάθεση να αποδέχονται τη σχέση της ζωής με την ουσία...χεράκια που απλώνουν σαν φτερούγες για να σκεπάσουν κάτι και να σκεπαστούν..καμιά διάκριση καμιά εξαίρεση...όλοι μαζί,διαφορετικά όμορφοι,με καθαρότητα ίδια και μοναδικότητα εν ΖΩΗ!