αρχη μετα μοναξιας

Ο τυχαια και απροσδιοριστα Μονος χαραζεται αργα και ακινητα χανοντας σταδιακα και αμετακλητα τις αισθησεις-αποκτησεις του..Πρωτη πρωτη τον εγκαταλειπει η οραση,φοβαται να μεινει μεσα σ’ενα δωματιο που η ματια της χτυπα στους ξεφτισμενους τοιχους και επιστρεφει διεισδυοντας εντος της.Ο Μονος,δεν ξεχωριζει πια την πηγη της συναναστροφης του,κοιταζει αλλα δεν βλεπει,αναγνωριζει αλλα αγνοει,ονοματιζει αλλα παντα ξεχναει τα ουσιαστικα..στην συνεχεια σαν παραζαλη αποκλειστικα τη φωνη του ακουει,παραλληλα με τις εκκωφαντικες συνομιλιες που τυχαια του απευθυνονται.Δε ξεχωριζει επιθυμιες ηχων,προσφορες στοματων και υγρες γλωσσες απεγκλωβισμου..η ακοη μολις λιποτακτισε από τα κενα με επιτυχια!Γευση και ικανοτητα εισπνοης με μηνυματα αναγνωρισης,δεμενα από καιρο με λωρους ακινδυνους του φυσικου παραλόγου..δοκιμαζουν αποκλειστικα το αιμα του με ανυπαρκτη ταση γρατζουνιας της συντροφικης βραδυνης οφθαλμαπατης..”Τι ευμορφα χερια”αναλογιζεται ο Μονος,”παντα τα φροντιζα με τοση προσηλωση και εμμονη,ενεκα τα πληκτρα τα ηχηρα που ποθουσαν καλλος.Ομορφα και δειλα να μην αγγιξουν ξαφνικα άλλη τυχον ανοιχτη ψυχη και τρομαξουν από την απεραντοσυνη της.Αχ να μην ειχαν σκουριασει από τον αιωνιο υπνο,ν’ακολουθουσα με προσοχη και αθωοτητα το καλεσμα της.Ν’αγγιξω τωρα γενναια τη ψυχη και να καταναλωθω χωρις τη σιγουρια του ανεκπληρωτου..” …ετσι με μισοκοιμισμενες αισθησεις και λογικη σε ληθαργο θα ξαναρχισω τις καινουργιες μερες μ’ενα φλυτζανι γεματο καφε!

τσακ..

Μου ήρθε ένα θέλω για "τ΄απογεύματα" και όλη την ιστορία τους στο μυαλό μου.Η ωραιότερη στιγμή της μέρας όταν ο ήλιος γέρνει κ μέσα στην δεύτερη δραστηριότητα,την πιο ελαφρια ξαναρχίζουμε στόχους πρωινούς χθεσινούς αυριανούς...Να παραμερίσουμε το μεσημέρι με τις ησυχίες του και να πάμε στις 5 στις 6,μικροί με ποδήλατα στη δύση ή μεγαλύτεροι με δημιουργική συνέχεια της μέρας..Και μεγάλωσαν τα γύρω με ατροφικό το μέσα μου και τ'απογεύματα έσβησαν.Παραπάχυνε το μεσημέρι από τα τόσα ένδοξα γεύματα και περνάει στα μοναχικά βράδια της "καληνύχτας" κ του "θα τα πούμε.."..Και τόσες ιστορίες που θα λέγαμε στου καφέ το πηγούνι χάθηκαν με άτεχνο τέλος.Ας ενώσουμε μιας στιγμής την βιολέτι δύση με την ταχύτατη δυστροπία της εποχής..Να δεις που θα τρέχουμε χωρίς λαχανιτά κ θα σ΄ακούω καθαρά χωρίς πολλα "εε..",αρκεί να μου γυρίσεις το στις έξι...