Χιλιάδες εικόνες σ΄αγγίζουν με τη βόλτα κοντά στην Πλάκα και στην Ηρώδου Αττικού κυρίως..
Βραδάκι,χωρίς σκοπό και στόχο με ελαφριά ζακέτα σαν διάθεση ονείρου..
Ο πεζόδρομος της Ηρώδου
απλώνεται όλο μυρωδιές παλιάς Αθήνας,
κάτι ριζώνεται βαθιά,κάτι επίχρυσο σαν τους προβολείς της Ακρόπολης.
Και λέω να,ωρίστε μέρος να καλύψω τις τάσεις φυγής μου..
ονειρεύομαι συχνά στα πέταλα ενός βαθύ ύπνου,
πως πετάγομαι λέει λιγάκι
σε ένα μέρος που κανείς δε με καταλαβαίνει και κανέναν δεν ξέρω..
όλοι μιλάνε μα εγώ ακούω μόνο τα φύλα..
έτσι και στην Πλάκα..
όλοι τουρίστες στιγμών και γω σε φυγής ταξίδι..
Ένα παγκάκι,
να βάλω σε τάξη τα συναισθήματα..
κυττώ τα σπίτια τριγύρω..
άραγε,όλο ποιητές μένουν εδώ..
συγγραφείς,ζωγράφοι,ονειροπώλοι,νοσταλγοί..αμετανόητοι έστω;
Άγνωστοι με ένα μουσαμά κ’ένα ουφ στο στόμα,
να αποτυπώνουν την κρυμμένη ενέργεια τόσων χρόνων..
δεν αντέχεται αλλιώς σκέφτομαι..
Νάσου τα αποτυπώματα πέρα-δώθε με αγκαλιές,τρεξίματα,γλύκες
ένας ήχος,
σχεδόν επίγειος
από τα έγκατα κάποιου μετανάστη να ζητάει να τον ακούσω σε τόση αναστροφή..
κάτσε δίπλα μου και πάρε ότι έχω, μόνο μη με σηκώσεις από το παγκάκι μου!
εδώ έχω απλωμένο ότι πιο πολύ μαφήνει να νιώσω η φυγή..
