..Φοιτώ μέσα στο “δεν θέλω ρεαλισμό θέλω μαγεία” και στην συνείδηση ότι είμαστε ένα θαμπό ίχνος μέσα στην αιωνιότητα.Καθημερινά αναρωτιέμαι μήπως όντως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις ένα πάθος είναι να ενδώσεις σε αυτό.Ταυτόχρονα κάθε πρωί σηκώνομαι γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι σήμερα όλα τα πρόσωπα θα χαμογελούν σε μια ορατή μαγεία.Τρομάζω από το πράσινο των φύλλων που ενώ ταφήνεις εκεί ήρεμα και γίνονται σταχτύ-πράγματι απαίσιο χρώμα.Δεν μπορώ τα φανάρια των δρόμων για διπλούς λόγους.Μαρέσουν οι βόλτες στις πλατείες μας με αυτό το “για πες” του ενδιαφέροντος και με ένα χέρι γεμάτο προσδοκίες.Μαγεύομαι με κάθε ανυποψίαστη κίνηση ενός μικρού γιασεμιού ή ενός μεγάλου τραγωδού.Απολαμβάνω το πρωινό μου καφέ παρατηρώντας τη χαρά του σκύλου μου για την αυγή.Λατρεύω τη στιγμή που αγοράζω τα εισιτήρια για ένα ταξίδι ή ένα θέαμα με αυτή τη γλυκιά ανυπομονησία της φαντασίας....λατρεύω πολλά πράγματα ευτυχώς ακόμα..